BERRIKUNTZAK HEZKUNTZA ESPARRUAN

BERRIKUNTZAK HEZKUNTZA ESPARRUAN

Ikerkuntza didaktikoak berrikuntzetan zentratu beharko lirateke, hauek honela ulertzen direlarik: hobekuntzan eta planifikazioan oinarritutako prozesu bat, borondatezko aldakuntza, planifikatua eta sortzailea den prozesua eskatzen duena. Baina, hauek zailak dira eta denbora asko eskatzen dute.

Berrikuntzak eraldaketa esanguratsua esan nahi du, aldaketa gure ikusmoldean, kalitatea hobetzeko eta finkatutako helburuak lortzeko balio du. Hala ere, berrikuntzek ez dute ezinbestean asmakuntza bat izan behar. Ezagututakoaren eta gauza berrien arteko nahasketa egin beharko litzateke. Gainera, aurrez pentsatutako intentzio bat dute.

Hauek aurrera eramateko irakasle guztien adostasuna ematea beharrezkoa da, horrela guztien iritziak kontuan hartzen baitira. Aldi berean, irakasleak formatuak egon behar dira. Irakasleen arteko adostasunaz gain, ezinbestekoa da, irakasleen, gurasoen eta zentroaren artean nolabaiteko komunikazioa egotea, bestela ezin baita prozesua aurrera eraman.

Esan bezala, berrikuntzak legeen erreformetan baino irakasle eta zentroen eskuetan daude gehienbat. Betiere, hauek, autonomia eta iniziatiba dutelarik. Izan ere, irakasle askok egonkortasuna eta erosotasuna bilatzen dute eta horregatik ez daude prest hauetarako. Beraz, bi aldaketa mota daudela esan dezakegu, kanpotik datozenak eta barruan garatzen direnak. Honekin lotuta, esan beharra dagon aldaketak ezin direla edozein modutan egin. Hauek, bai legearen barruan eta batez ere zentroko ideologiarekin bat joan behar dira. Hezkuntzako metodologia ikaskuntza teorietan erlazionatzen dira psikopedagogian oinarrituta.

Badira metodologia ezberdinak. Alde batetik, normalean erabiltzen diren metodologiak, irakasleen gehiengoak erabiltzen dituztenak, irakasleek ezagutzen dituztenak baina erabiltzen ez dituztenak eta ez dituzte erabiltzen hauek aplikatzea esfortzu handia suposatzen duelako. Beste aldetik, erabiltzen ez diren metodologiak,  hauen ezagutza faltagatik. Lehenengo metodologien artean, talde lanak eta lan indibidualak aurkitzen dira eta eztabaida handia dago bakoitzaren ebaluazioak suposatzen duen esfortzu mailagatik. Jendeak uste du, hezkuntza berritasunak, metodologia hauei laguntzeko, metodologiak beste batzuengatik ordezkatu behar direla baina hezkuntza berrikuntzak suposatzen duena da metodologien berrikuntza eta ez ordezkapena.

Berrikuntza errazenak ohiko metodologiekin zerikusia dutenak dira, ez dutelako eskatzen ikasgaien aldaketarik, hori dela eta hau abiapuntu on bat izango litzateke.

Ezagunak baina gutxi erabiliak diren metodologien berrikuntzak teknologia konkretu batzuen erabilpena eskatzen dute eta ondorioz irakasleek gaitasun batzuk lortzea eskatzen dute.

Amaitzeko ezagunak ez diren metodologien berrikuntzak gaitasun ezberdin batzuk eskatzen dituzte eta zoritxarrez ikasgai batzuetan hau ezinezkoa da.

Gelan berrikuntza bat ematen badugu, unitate didaktiko esperimentatuaren informe bat egitea komenigarria izango litzateke. Honen, emaitza balorazio eta ondorioak zehazteko. Horrela, irakasleak bere lanaren auto-ebaluazioa egin dezake hau izanik hobetzeko modu bakarra. Aipatu beharra dugu, gure hezkuntza sisteman honi ez zaiola behar duen garrantzia eman, irakaslea bere lanaz kontziente izan dadin eta bere esperientzia pedagogikoa besteekin konpartitu dezakeen arren hauen bidez.

Honetarako, informeak zenbait ezaugarri izan behar ditu patroi formal bat ez dagoen arren. Idazteko modua eta formatua oso garrantzitsuak dira. Beste profesionalek ulertu behar dutenez lengoaia ezin da oso teknikoa izan, adibide eta esperientzia errealak agertu behar dira, klasean berrikuntza nola joan den ikusi behar dute, esperientzia testuinguruan kokatu behar da hauek askotan ezin baitira orokortu. Aldi berean, esperientzien balorazioa eta interpretazioa jaso behar da argumentu pedagogikoak emanez eta eredu pedagogiko bat dela azpimarratu egoera ezberdinetara moldatu daitekeena.

Laburbilduz, ez dago formatu zehatzik baina badira minimo batzuk aipatu behar direnak: unitate didaktikoan garatutako irakaskuntzako hiru faseak agertu behar dira (diseinua, garapena eta ebaluazioa), produktu bat lortzeko garatutako prozesua eta produktu horien aurkezpena eta egindakoaren deskripzioa eta balorazioa.